“Ken uzelve”. Een wijsheid van de oude Grieken waar ik bij zweer en welke ik gevraagd en ongevraagd lustig in het rond slinger.

Zo weet ik inmiddels van mijzelf dat ik van nature een verzamelaar ben. Ik verzamel(de) bijvoorbeeld muziekinstrumenten, verkleedoutfits, en ontelbare andere meuk. Met dat verzamelen ben ik op een gegeven moment soort van gestopt. Als je zoals ik in de laatste 10 jaar 5 keer verhuist leer je op een gegeven moment wel dat je echt alleen de “barest essentials” moet verzamelen in je huis, omdat je anders elke keer zoveel rotzooi moet verhuizen.
Kortom, het credo in huize Woes is inmiddels: alleen de “barest essentials” in huis halen.
Dat gezegd hebbende: een oude vereenzaamde meneer was gisteren blijkbaar overleden in onze flat en zijn hele huisraad werd door een opruim/verhuisploeg gewoon hier voor bij ons op straat gedumpt. Tientallen dozen en even zoveel meubelstukken werden via de hierdoor geblokkeerde gangen en lift langzaam op een grote berg rotzooi op de stoep gestapeld. Ik vroeg aan een van de “verhuizers” of alles echt werd weggegooid.
“Ja hoor, u mag alles meenemen, straks komt de vuilniswagen.”
Dat is natuurlijk de kat op het spek binden. De rede volledige uitgeschakeld gingen mijn handen en ogen op de automatische piloot door de dozen heen. Oude cd’s, boeken, multimappen, borden, glazen. En ja hoor, daar was ie: de SPHYGHMOMANOMETER!
En nu ligt het ding al een dag hier op de tafel. Me aan te staren. Geen idee wat het is. Ik ga het niet Googelen. Ik wil het niet open maken. Niet verklappen aub. Laat me in de bubbel.
#altijdalwilllenhebben #musthavesphyghomanometer #wtfishet

p.s. En niet zomaar een sphygmomanometer, nee. Het is een “electronische” sphygmomanometer. En dan dus niet van de de reeks MB-105 “G”, maar de “H”-reeks, je weet toch.

Advertenties