Ik moest voor m’n IT-werk op de Zuiderbegraafplaats in Rotterdam-Zuid zijn. Tijdens m’n gesprek werd mij verteld dat er een as-uitstrooi-veld met gras uit De Kuip was op deze begraafplaats. Eerlijk gezegd moest ik van binnen een beetje gniffelen toen ik dat hoorde. Toch, na het gesprek vroeg ik waar dat veldje was en ik kreeg de route over de begraafplaats op een kaartje getekend.

Over begraafplaatsen wandelend kijk ik altijd naar het weinige wat er op de grafstenen staat om een idee te krijgen van het verhaal achter die dood. Ik doe het uit medeleven. Om ze het gevoel te geven dat ze niet zijn vergeten. Dit slaat natuurlijk nergens op maar het gaat vanzelf. Zal wel met opvoeding en de angst om zelf vergeten te worden te maken hebben. Een kindje van 3 maanden uit september 1991 pal naast iemand van 106 jaar (geboren in 1899). Elke steen zijn eigen tragedie. En soms misschien verlossing. Bij cremeren en uitstrooien heb je geen steen. Geen steen die vergeten wordt en onleesbaar door verval en mos. Je hebt wel een plek. Een gedeelde plek, want je ligt met zijn allen door elkaar.

Ik kwam bij het Feyenoord as-uitstrooi-veld aan en werd direct overmeesterd door een gevoel van rust en vrede. Een zuil met Feyenoord logo en de tekst tekst van “Hand in Hand Kameraden” overziet het veld. Daarop zijn ringen en vak indicaties zodat je as in het vak kan worden gestrooid waar je altijd zat in de échte Kuip. De palen om het veld heen zijn gestileerde lichtmasten van hout. Als je leven in het teken van deze club stond is dit een mooie plek om te rusten.

Ik stond er een paar minuten sprakeloos en met dikke kippenvel.

Ik was toevallig onlangs zelf tot de conclusie gekomen dat ik wil worden begraven. Maar als ik voor Feyenoord was en gecremeerd wilde worden dan wou ik hier.

Advertenties