videotogif.gif

IN SLAAP KRIJGEN = VUUR MAKEN
Laatst zag ik een programma waar een groep Nederlanders weer eens op een onbewoond eiland werden gegooid en moesten overleven. Al snel moest de groep zonder lucifers vuur zien te maken. Dat proces werd over twee afleveringen uitgesmeerd, zo lastig vonden de programmamakers om andere interessante dingen te vinden met het uitgekauwd concept “Nederlanders op een eiland”. Diverse verwoede pogingen werd door de eilanders gedaan om vuur te maken: met een tol of een soort zaag-achtige constructie, met een soort boor tussen de handen draaien, ze probeerden de creatiefste dingen. Maar telkens als de droge takjes eindelijk smeulden en roken ging het prille vuurtje toch weer uit. De wind blies het uit. Of het begon te regenen.

Als ik onze kleine soms in slaap probeer te krijgen moet ik hier soms aan denken. Baby’s slapen in principe de halve dag, maar soms hebben ze hier totaal geen zin in. Natuurlijk altijd als jij naar bed wilt of gewoon ff lekker rustig Cheers wilt kijken. Dan ben je hem in je armen of in de buggy of wieg een uur lang voorzichtig aan het wiegen, en je ziet hem steeds slaperiger worden tot uiteindelijk zijn ogen dicht zijn. Dan leg je hem voorzichtig in bed. En ja hoor: oogjes open en wakker en huilen en het proces begint weer van meet af aan. Met de buggy die wij hebben kun je precies de beweging maken die je met een grote blaasbalg ook zou maken om een vuur van zuurstof te voorzien. Je gaat alles proberen natuurlijk: liedjes zingen, verhaaltjes voorlezen, schone luier geven. En NET als je denkt “zo, die slaapt” en “YES, PRECIES OP TIJD VOOR DE FINALE VAN HET EK” springen toch 1 voor 1 de oogjes wijd open en begint hij te huilen. Vuurtje uitgeblazen, regenbui op je droge hout. Je kunt opnieuw gaan sprokkelen, tollen, blazen, wiegen en zingen.

JE WORDT STERKER
Baby’s zijn, heb ik ook maar sinds kort geleerd, rond de 3.5 kilo als ze worden geboren. Die van ons was 4.2 kilo. En dan moet de hele dag continu opgeraapt, rondgesjouwd en weer neergelegd worden. De eerste weken ga je dat zeker voelen in met name armen en rug. Er kwamen buren langs van een kind dat 2.5 maanden is en die was al 6 kilo. Toen besefte ik ineens dat zo’n kind natuurlijk groeit als kool en elke week zwaarder wordt. Het groeit 1 cm per week! Inmiddels is die van ons al 5 kilo en ik heb geen spierpijn meer in armen en rug. En dit is pas het begin. Een bevriend stel kwam langs met 3 kinderen tussen de 1 en 6 jaar en de moeder tilde continue elk van de kinderen van hot naar her. Ogenschijnlijk zonder moeite. Wel zo handig dit. Scheelt een hoop kosten aan workout-apps en tijd in de sportschool.

CLICHÉS
Een paar die tot nu toe waar zijn. Bijvoorbeeld: “Hernieuwd respect voor vrouw na de bevalling”. De opmerking “Take it like a man” kan ik echt niet meer gebruiken of horen sinds ik een zwangerschap + bevalling heb meegemaakt. Wmb “Take it like a woman” direct zonder referendum door de Eerste Kamer heen jassen. Nog een cliché: “Wel vermoeiend maar het is het waard”: Tja, elke dag in de week pas laat slapen, tussen
2 en 4 uit bed moeten om in 5 minuten een luier te verschonen daar wordt je wel moe van ja (over het nachtelijke voeden door de vrouw maar te zwijgen). En inderdaad op het moment dat het kind begint te lachen dan breekt elke keer de zon door de wolken echt, dat maakt alles goed. Dus waar. Een cliché wat niet waar is, is dat je eigen baby het mooist is. Ik vind baby’s stiekem nog steeds allemaal lelijk. Ok, toegegeven: die van ons is het minst lelijk 😉

BABY’S ZIJN NIET ZO SCHATTIG
Weet je wat pas écht schattig is? Een puppy! Of kittens!!1! Ik heb me vaak afgevraagd waarom

golden-dog-pictures-breed.jpg
schattig

veel jonge dieren zo verrekt schattig zijn en mensenbaby’s een stuk minder. Ligt het aan het dons/haar misschien? Immers: Als je een puppy zou harsen zou hij dan net zo schattig zijn? Dat lijkt mij niet. Ook vind ik baby-aapjes misschien ook schattiger dan een mensenbaby, en die hebben ook meer haar. Dus wat dat betreft zou de “dons/haar-hypothese” best kunnen gelden. Echter de leeftijd van het jonge dier speelt ook een rol vermoed ik. Net zoals puppy-eendjes als ze nét geboren zijn vrij hideous zijn, maar na een paar weken über-schattig, geldt dit zeker ook in enige mate voor baby’s. Dat merk ik bij onze kleine ook. Die is niet zo harig/donzig als een puppy. Maar nu Alexander 6 weken oud is en begint te lachen krijg ik vergelijkbare gevoelens in mijn buik als die ik zou krijgen als ik door een nest jonge golden retrievers zou worden getackeld om door ze allemaal simultaan te worden geknuffeld. Dat zou betekenen dat er per diersoort een soort “schattigheidcurve” is, die toeneemt na de geboorte, en na een hoogtepunt weer afneemt. Dat is in elk geval bij katten zo. Als die twee maanden oud zijn zijn ze veel schattiger dan als ze een jaar oud zijn. (Ik vermoed dat afmetingen van hoofd en ogen t.o.v. van rest van het lichaam ook een rol spelen)
Enfin: Allemaal leuk en aardig dit soort loze speculaties maar ik ben er niet uit en nog steeds blijft de vraag: Waarom zijn veel jonge dieren schattiger dan een baby? Weet jij het antwoord laat het me maar eens weten. En NIET stiekem google-en ja!

 

Advertenties