image
Die kraanvogel draagt als je goed kijkt ook een bril: volgens lolbroek Vincent door hem zelf opgezet.

Eens in de twee jaar ga ik in januari kibbeling eten in Houten, het dorp onder Utrecht. Deze keer was het gesprek van de dag onder de luifel van de visboer op het oude, net niet pittoreske, dorpsplein met AH en louter autochtone passanten het verbod op gratis plastic tasjes sinds 1 januari, wat blijkbaar diverse klanten al boos naar huis had doen keren onder het mom van laat dan maar.

“Hoeveel mensen wonen er eigenlijk in Houten?”, onderbrak ik een oudere man die zojuist een vorstelijk beüide haring tot aan de staartvin naar binnen hengelde. Dat vorstelijke mocht ook wel, want een karig bakje kibbeling en bruin (huh?) broodje haring zouden mij samen 7 Euro kosten. “Zo’n 50000”, zei de man. Van verbazing liet ik een stukje kibbeling in m’n ravigotesaus vallen. Ik keek het plein rond en vroeg me fronzend af waar al die 50000 mensen dan wel niet hun auto zouden parkeren tijdens het boodschappen doen. “Toen ik hier 30 jaar geleden kwam wonen, woonden er nog maar 5000 mensen”, smakte de man verder. “Ah, die Vinex-wijken hieromheen”, concludeerde ik. De man likte een uitje uit zijn mondhoek en voegde hier “vrijwel allemaal Utrechtse forensen” aan toe. Ik wees naar een grote kerk aan het plein. “Katholieke kerk?”. “Nee, die staat daar, aan de andere kant van het plein”. Ik ging op het puntje van mijn schoenen staan en ja hoor ik zag net het puntje van blijkbaar wél de katholieke kerk boven de viskar opdoemen. “Twee best grote kerken voor een dorp van 5000 man.”, stelde ik, met mijn laatste stukje kibbeling de ravigotte saus nauwkeurig opvegend. “Allemaal vrij orthodox”, zei de man, alvorens de afgekloven haringstaartvin met fraaie boog in de prullenbak te fluimen.

Nooit geweten van Houten.

Het was inmiddels gaan miezeren, het werd drukker onder de luifel. Ik besloot weer Rotterdamwaarts te gaan. Ik stapte in m’n auto en besloot mijn splinternieuwe bril maar eens op te zetten. De bril, die ik zojuist onder genot van luxe kopje koffie met chocolaatjes, heerlijke ambiance en even hoogwaardige als vriendelijk en geduldige service maar vooral met een korting van 350 Euro in de jaarlijkse januari-sale had gekocht bij mijn favoriete opticien Vincent Optiek, gelegen aan het net niet pittoreske oude dorpsplein van Houten.

Driehonderd. Vijftig. Euro.

U dacht toch niet dat ik één keer per twee jaar helemaal naar Houten afreis voor een te duur bakje gefrituurde kabeljauw en wat weetjes die ik ook met uitzicht op de grootste haven van Europa met met de vrije hand tijdens het pissen vanaf de Erasmusbrug kan opzoeken op Wikipedia?

Man, van zo’n korting kan ik op de Afrikaandermarkt in Roffa-Zuid twee jaar lang elke week een bakje kibbeling EN een broodje haring eten!

image
Geen kloddertje ravigottesaus is meer veilig MUWAHAHAHA

 

 

 

Advertenties