image

Ik weet niet zo goed of ik pro-Europa moet zijn en of Griekenland er wel of niet uit moet.

Landen worden vrienden, krijgen ruzie, worden weer vrienden met andere landen, unietje hier, oorlogje daar, hele liedje begint opnieuw. Door de eeuwen heen zijn er dan onbeduidende lui als ik die daar een mening over moeten hebben. Weet ik veel of we Griekenland in de Eurozone moeten houden?  Weet ik veel of, als ik straks 70 ben en weg lig te rotten in een of ander bejaardentehuis, dat dan de schuld is van de zogenaamd corrupte Grieken?

Nee, ik ben geen expert in dat soort zaken. Weet je waar ik wel een expert in ben? In poepen!

Ik ben ooit met acht vrienden wezen Flottielje zeilen in Griekenland. Ik hou van oudsher helemaal niet van zeilen want daar wordt je misselijk van. Maar ja, lekker weer, vrienden enzo, dus toch maar meegegaan. Een van de dingen die voor schijterds als ik irritant zijn in die landen daar, is dat je je wc-papier niet kunt doorspoelen. Een Griekse, vermoedelijk eeuwenoude, traditie omvat een prullenbak waar het arme wc-papiertje na het voltrekken van het vonnis in moet worden gegooid, alvorens een paar weken rond de 40 graden overige toeristen de stuipen op het lijf te kunnen jagen. En op de zeilboot kleien is natuurlijk ook geen feest. Dit natuurijk door gebrek aan beenruimte en omdat je met acht maten je luchtjes en soundeffects moet delen.

Op zekere zeildag zetten samenscholende porties Soufflaki en Gyros een Sirtaki in m´n onderbuik in. Nope, geen plee te bekennen. Ik had de hoop eigenlijk al opgegeven toen we besloten in een baai, type ansichtkaart, voor anker te gaan.

Toen had ik een visioen.

Verse rol pleepapier in een plastic zakje gedaan, hop de zee in gegooid, en als een zeehond met een bal op de neus naar het eiland gezwommen. Blote voeten, hete rotsen. Berg op geklommen, twee stenen opgezocht met zitvlak (voorverwarmd) en op tactische afstand van elkaar geplaatst, en aldaar heb ik, met wonderschoon uitzicht op de baai, hemelsblauwe blauwe zee, aldaar tussen de cactussen, Griekenland KEIHARD ondergescheten.
Niemand had er last van ofzo, want het was een onbewoond eiland. Er was geen traditioneel bakje, en het wc-papiertje keek me dankbaar aan. Een serene stilte maakte zich van mij meester en de rust keerde terug over de baai.

Griekenland uit de Euro? Geen idee. Maar deze herinnering kakt niemand van mij af.

Advertenties