imageZojuist ontsnapt aan een ramp. Wil dus net op mijn 3 uur durende terugreis van werk (per trein) van Leeuwarden naar Rotterdam na mijn eigen gedachten zat te zijn lekker een muziekje gaan luisteren op mijn telefoon. Probeer ik mijn koptelefoon er in te doen, blijkt er een opgefrommeld alluminiumfolietje in te zitten. Van een Mentos verpakking oid. AAARGH!

En goed vast ook. Eerst maar schudden. Eruit proberen te zuigen. Kuch kuch bah. “Wat doet die meneer daar met die rode vlekken in zijn nek toch, mama?” Elke poging die ik deed maakte het natuurlijk alleen maar erger en deed het foliumpje dieper in de mini-jack poort kruipen, als een kind in de moederschoot. Nee, eerder zoals die deuren in “The Neverending Story”. In die film moet protagonist Bastian door twee deuren om zijn missie te halen. Maar hoe grager Bastian er door wil, hoe dichter de deuren gaan. En ik inmiddels steeds fanatieker en sneller achter elkaar pogingen doen. Een Neverending Story zonder vooralsnog happy end. Tot ik op een gegeven moment besefte dat de hele coupe inclusief conducteur met open mond stond te kijken hoe ik het alu-propje ook kwijlend NIET uit het gaatje kon krijgen.

Alle fases doorlopen (woede, ontkenning, acceptatie, iemand anders schuld geven etc.) maar uiteindelijk toch mezelf in MacGuyver-mode weten te wringen. Klein bakje Pringles uit prullenbak kapot gescheurd om met wat steviger papiertje een soort haakje te maken. Resultaat: alu-tje nog verder en dieper. OK, misschien doet het geluid het nog als ik de plug er gewoon in doe. Hmm dat werkt dus ook niet. Sterker nog, nu is dat alu-monster NOG verder naar achteren geperst. Googelen misschien? Denk denk denk. Moet iets hebben van een naald/speld. Met een haak. Zou ik iets in mijn portemonnee hebben? Alle vakjes gecheckt, niks geschikt.

Toen viel mijn oog op het kleingeld vak. Ik heb deze portemonnee al zo’n 8 jaar, ooit in Oeganda gekocht, van echt leer. Type: aan gehecht. Maar een paar maanden geleden liet de naad van het geldvakje los, en viel vervolgens het kleingeld er telkens uit. Ik wilde er geen afstand van doen en verzon uiteindelijk de <<kuch>> elegante oplossing het arme ding maar dicht te nieten. Met drie nietjes. Je raadt het al, één van de nietjes losgepullikt, en onder luide aanmoediging van de coupé het vervloekte alu-propje te pakken gekregen. Het was een zware bevalling, dat wel. Maar het leek potverdikkie wel een echte aflevering van MacGuyver.

november 2011

Advertenties