Zoeken

Woes Ploum

Ouder worden #2

VAKER LANGER ZIEKER
Niet normaal. Sinds we een kleine hebben (hij is nu bijna 10 maanden) ben ik potverdikkie al drie keer een week lang ziek geweest binnen een half jaar. Ik ben voor de duidelijkheid afgelopen vijf jaar opgeteld totaal misschien één week ziek geweest!

IMG_7965
Bacillenbron & Bacillenspons

De koorts is hoger, het aantal witte stippen in mijn keel is groter, en de issues komen niet los maar TEGELIJK!
Als je je hierover gaat beklagen bij vrienden die al kinderen hebben geven die aan dat dit normaal is. Potverdikkie hadden ze dat niet eerder kunnen zeggen die zogenaamde vrienden van me.

EERSTE KEREN
Eerste keer brood eten. Eerst keer kruipen. Eerste keer zelf opstaan in de box. Eerste keer alleen slapen in eigen kamer. Eerste tandje. Eerste keer bellen blazen zien. Eerste keer bloedneus na vallen. Eerste keer in handjes klappen. Eerste keer zingen. Eerste keer radio op zijn hardst zetten. Eerste keer vaas van de tafel trekken en slopen. Eerste keer tegen een voetbal trappen. Eerste keer naar de dierentuin. Eerste keer “papa” en natuurlijk ook “mama” en “opa” en “oma” zeggen. Foto’s hieronder: Eerste eetsessie ooit. Lekker toch, avocado?!

DE WERELD = NINTENDO GAME
Ik speelde vroeger vaak computer spellen waar je op zoek moest naar allerlei objecten, dikwijls goed verstopt. Te denken valt aan de onzichtbare muntenblokjes in Marioworld die pas zichtbaar werden als je er tegen aansprong met Mario of Luigi. Je vond ze dus pas als je OVERAL in ELK level probeerde te springen (of door de labels van Pepsi-flessen in de supermarkt af te pulken waar begin jaren ’90 een tijdje geheime tips & tricks in stonden, tja pre-internet tijdperk je moest toch wat). Of in de game Zelda waar je aan elk ding kon trekken omdat er wie weet toch een geheim wapen of geld in een schilderij verstopt zat of aan een boom hing.

Super_Mario_World_Glitch_Zero_Gravity_1
gewoon blijven proberen dan lukt het

Voor onze kleine is onze huiskamer nu een Nintendo Game. Elk object probeert hij te pakken, op te eten en/of af te likken. Elke lade of deur trekt hij open. Alles probeert hij om te duwen en overal probeert hij op te klimmen. Aan elke knop wordt gedraaid of op gedrukt. Hij groeit als kool en kan steeds bij hoger en verder geplaatste dingen, dus wij moeten alles weghalen en/of systematisch steeds hoger neerzetten. Eerlijk is eerlijk: de kamer ziet er daardoor een stuk opgeruimder uit! Overigens: hij heeft het level “woonkamer” inmiddels al uitgespeeld en wil maar al te graag de andere levels/kamers uit het huis gaan spelen maar dat mag tot zijn onvrede nog niet.

WEKKER
Al maanden niet nodig gehad wegens live menselijk alarmklok.

POEP
Went

OLVARIT
Vies. Weg ermee.

VAKER SLOW-MOTION
cb6e5c20569e75d239cae0b25775696bed265dbe63324a01b9a96f8af411c18b
Je kent ze wel. Die momenten die zich in slowmotion afspelen. Je ziet iets gebeuren en jij sprint er in slowmotion naar toe om de situatie te neutraliseren. De theedoek met alle schoongeboende en gesteriliseerde flesjes, dopjes en tuutjes hangt iets te ver over de tafelrand en nét als jij in een moeilijke stretch-oefening ligt om je overbelaste rug te rekken/versterken pakt de kleine die theedoek beet waarmee hij alles van tafel zal trekken. Slowmotion. Je zet net een kop hete thee aan je lippen en je ziet vanuit een ooghoek de kleine aan de andere kant van de kamer de kabel van een niet opgeruimde telefoonoplader pakken om in zijn mond te gaan steken. Slow motion. Je maakt net een poepluier open en hij besluit op dat moment een stevige plas in te zetten. NOOOOOOOOOO!!!

EEN KINDERHAND 
Is gauw gevuld. Ik was laatst in de dierentuin “voor de eerste keer” met hem naar een Echte Leeuw aan het kijken. Maar onze kleine vond de eend in het water een stuk interessanter. De eend. Interessanter dan de leeuw. Ook ontdekte ik laatst dat hij jongleren onwijs grappig vond! Toen de mandarijnen waarmee ik aan het jongleren was (door het vele door mij laten vallen) bijna beurs waren ontdekte ik dat hij met twee mandarijnen jongleren net zo leuk vond. Sterker nog: Toen ik maar 1 mandarijn in de lucht gooide lag hij nog steeds compleet in een scheur! #schitterend

IMG_7068
hallo wereld ik kom je aflikken

Punk(p)review: De Dikke Kees

fullsizerender-1
Klaar voor de start.

“J#z*s wat een t$fus-herrie”, zou je moeder zeggen. Als ze de muziek zou horen van Rotterdamse punkband “De Dikke Kees”. Nou ja, ze zal het misschien iets anders verwoorden, maar ze zou het wel denken. Nou is mijn eigen moeder van het type dat het verschil niet hoort tussen Bløf en Guns n’ Roses, maar mix er een snufje Slayer en Vivalidi doorheen en dan kom je toch aardig in de buurt van De Dikke Kees.

Recentelijk was ik te gast bij een oefensessie van deze band. Ze oefenen in een jaren ’50/’60 atoomschuilkelder (serieus) in het obscure Rotterdamse oefenruimte-circuit. Ondanks de atoom-proof features van de kelder hoor je de muziek vanaf buiten gewoon vanuit de atoomschuilkelder de straat opschallen. Dat zegt al iets over de sound zeg maar.

fullsizerender-2
Vet coole en custom made lampjes

De band bestaat uit drie, uit den Haag en Rotterdam afkomstige, gasten te weten: Ernst-Jan, Lodewijk en Diederik.* De heren hebben achtergronden in de punk en hardcore-scene; de een wat melodieuzer en poppy-er dan de andere. Eentje ervan heeft gezongen o.a. in de bands On Black Waves en vooral Wagtale. Hij speelt hier en nu gitaar en stembanden.

Ter illustratie is hier een track van de plaat Vrotten: Kut-moleculen (bandcamp).

Een greep uit een van de teksten van De Dikke Kees:
“Want er zijn dagen, dan schijnt de zon continu. Kan wel schreeuwen, zoiets als ‘godnondeju’. Steek een beitel door de korst van de sleur. Eerst gezapig, nu een provocatuer”

Geen woord Frans aan lijkt mij toch? (nou ja behalve provocateur)

Hoewel de band een EP uit heeft en alweer met een schuin oog kijkt naar een nieuwe plaat en ook al wat nieuwe songs heeft, waren ze ten tijde van mijn bezoekje aan het oefenen op een live-set. Want hoewel naar eigen zeggen de muziek echt alleen voor het plezier van de band zelf gemaakt wordt, is het blijkbaar toch ook wel aardig om deze op enig moment ten gehore te brengen voor het grote publiek.

fullsizerender
Die drummer weet hier wel raad mee.

De Dikke kees speelt vrij diverse, snelle, en op het eerste oor allicht chaotische chansons in de Nederlandse taal. Korte en lange. Sommige met kop en staart. En anderen alleen met kop. Of staart. Maar zoals je zult merken na een paar keer luisteren van deze songs zitten ze vol met hooks die de dag erna verdomme nog steeds in je kop zitten. Al met al een echt unieke en direct herkenbare sound. Voor niet-moeders. En punk kenners.

Een half geleden brachten ze hun eerste EP “Vrotten” uit en morgen (zaterdag 11 feb) treden ze voor het eerst op. In Bar3 aan de Nieuwe Binnenweg 17. En daar MOET je natuurlijk naar toe als je in Rotterdam woont en iets met punk hebt. Tot daar en dan!

*deze namen zijn natuurlijk gefingeerd om vooroordelen te passeren. Zoek hier maar ergens uit hoe ze echt heten:

https://dedikkekees.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/DeDikkeKees/

img_7775


Het Sokkenprobleem: De Oplossing

Sokken zijn eigenlijk maar op 1 moment relaxed en dat is als ze nieuw zijn. img_7242

Zodra ze ook maar 1 keer in de was zijn geweest begint de ellende al. Het ergste is als ze los van elkaar zijn gewassen, wat natuurlijk gedoemd is ooit te gebeuren. Dan gaan ze namelijk verkleuren omdat ze met andere kleren zijn gewassen en/of  krimpen omdat ze in een warmere was mee zijn gewassen dan de andere sok van het paar. Subtiel maat,- en kleurverschil maken het dan natuurlijk steeds lastiger om ze bij elkaar te zoeken. Als je dan zo stom bent om soms een of twee paar nieuwe sokken van een ander merk te kopen (omdat je steeds vaker ’s ochtends vergeefs in een sokkenla vol mismatchende sokken tast) begint de echte hel: het Sokken Matching Proces.

Het Sokken Matching Proces
Je moet alle sokken uitleggen op grond of tafel en dan een soort van sokken-memory spelen waarbij je niet zeker weet of er van elk plaatje wel twee in het spel voorkomen. Want NATUURLIJK zijn er sokken kwijt geraakt op de voetbal/squash/sportclub en VRIJWEL ZEKER liggen er ergens in huis onder bed/bank/stoel nog verdwaalde sokken. Of MISSCHIEN had ik die ene keer toen ik mijn nieuwe voetbalschoenen in het vet zette (doe ik ook altijd maar 1 keer, namelijk als ik ze een week heb) een sok gebruikt waarvan ik ten onrechte dacht dat ie “loos” was en heb ik nu dus een sok over van dat paar. Over het de wiskunde achter het aantal combinaties dat je met 17 sokken kunt maken zal ik maar niemand lastig vallen, maar het zijn er meer dan een gezond mens wil uitproberen op een zondag middag.



Tijdelijke Oplossing
Wat ik de laatste jaren steeds vaker doe is het volgende. Dan bind ik met een opvallende kleur sok (natuurlijk is dit ook een sok met een partner die kwijt is) de andere loze sokken aan elkaar. Zo slingeren ze in elk geval niet door de kast, maar verblijven ze in elk geval als een gebundeld stukje chaos in de kast. Om de zoveel maanden voltrek ik dan het Sokken Matching Proces en als je geluk hebt ontdek je dan pardoes toch weer een verloren gewaand paar sokken.

img_7248
een bundel chaos

Natuurlijk maakt het niet uit om soms over straat te gaan met sokken die niet helemaal matchen. Maar toch is er elke keer dat je een paar niet-matchende sokken aantrekt dat stukje frustratie. Dat niet perfecte. Dat idee dat je op twee linker sokken loopt. En dat gaat spanning in je leven opbouwen en aan je vreten.

De Oplossing
Maar ik zit nu al een paar jaar op een oplossing te broeden. En ik heb hem gevonden! De oplossing zie je in onderstaande film. Ik raad iedereen aan dit ook eens te proberen. Ik kan je vertellen, het is erg opluchtend. Graag gedaan.

 

Woesje-IDHD

Vlog – Liedje voor de Laurenskerk

Van het winnen en vervolgens helpen programmeren van het klokkenspel van de Laurenskerk toren maakte ik onderstaand videoverslag.

WINNAAR JURYPRIJS LIEDJE VOOR DE LAURENSKERKTOREN

laurenstoren
de stadsbeiaardier is je beste vriend

 

http://www.rijnmond.nl/nieuws/146360/Elk-uur-nieuwe-liedjes-vanaf-de-Laurenstoren

Gisteravond was de uitreiking van de publieks- en juryprijs van de wedstrijd van het liedje van de Laurenskerktoren. Dankzij jullie stemmen heb ik het nog vrij ver weten te schoppen in de publieksprijs (3e, die basis school was echt niet in te halen). Gelukkig stak de jury er een stokje voor dat ik met lege handen naar huis ging, want ik heb de juryprijs gewonnen. De uitreiking was op het topje van de Laurenskerk. Maar toen ik besefte dat ik eerste was geworden had ik ineens geen hoogtevrees meer. De beste 10 deelnemers waren allemaal boven op die toren en telkens werd de volgende deelnemer naar voren geroepen en werd zijn/haar liedje gespeeld. Aan het einde was alleen ik over dus had ik gewonnen. Dat was redelijk nerve-wrecking kan ik je vertellen. Gelukkig was vrouwlief Inge ook mee naar boven en Alexander met oppas Sanne beneden op het plein.

Dit betekent dat komend half jaar van 10 uur ’s ochtends tot 22:00 ’s avonds mijn liedje om het uur gedraaid wordt!

Iedereen die gestemd heeft (en opnieuw) gestemd heeft zo enorm veel bedankt!

Liefs,

Woes

p.s. binnenkort ga ik samen met de Beiaardier (zie foto) het klokkenspel in programmeren.

p.p.s. hieronder is (nogmaals) een link met een kort radio item op radio rijnmond van vanochtend. Daarin hoor je o.a. lovende woorden van de jury en mij o.a. een paar slechte grappen maken. http://www.rijnmond.nl/nieuws/146360/Elk-uur-nieuwe-liedjes-vanaf-de-Laurenstoren

p.p.p.s. saillant detail: de bladmuziek van mijn liedje is vlak voor de uitreiking kwijt geraakt in de toren, dus de beiaardier moest deze improviseren.

p.p.p.p.s hier kun je de 15 beste inzendingen nog eens luisteren.

Een Liedje voor de Laurenstoren: kies de winnaar!

Woesje-MUZIEK

Stoppen Met Omdenken

videotogif-1.gif
ceci n’est pas un sprint

Je hoeft maar een kerstpakket open te trekken, benzinepomp binnen te lopen, of door lootjestrekken.nl een verlanglijstje te laten suggereren of je wordt geconfronteerd met boekjes over “omdenken”. Wat is omdenken? Kort samengevat: Probleem + omdenken = kans. De ene schoenenverkoper komt teleurgesteld uit een ver land terug omdat ze daar geen schoenen dragen. De andere, omdenkende, schoenverkoper komt juichend terug omdat ze daar NOG geen schoenen dragen.

Omdenken, op zich niks mis mee.

Want natuurlijk is het goed om situaties die daarom vragen vanuit een totaal andere invalshoek proberen te bekijken. Continu kritisch zijn en bereid zijn alles waar je in geloofde te laten vallen en in iets totaal anders gaan geloven om de simpele reden dat iets niet de waarheid was. Daar is niet alleen niks mis mee, dat is wat mij betreft een kunst, een hoger doel, een way of life. Wetenschappers doen niet anders.

Omdenken, pilaar van de vooruitgang!

U bent ontslagen? Kunt u eindelijk iets met die model-trein hobby van u te gaan doen: Wordt conducteur! Pensioenleeftijd twee jaar opgeschoven? U weet toch dat mensen die stoppen met werken al binnen twee weken uit verveling bij het ontbijt al aan de champagne zitten, met alle gevolgen voor de gezondheid van dien? Blijf dus gewoon lekker werken, dan leeft u langer!

Omdenken, de nooduitgang van elke verschraling.

Zo is er een specifiek ombedenksel waarvan ik elke keer als ik er mee geconfronteerd wordt compleet over mijn nek ga. En dat is wanneer ik minstens een keer per week de Sprinter moet hebben omdat de Intercity Direct (voorheen Fyra) wegens defect materieel niet rijdt.

De Sprinter.

Meer dan een eeuw heette dat ding Stoptrein. Maar dat klinkt zo negatief. De afdeling marketing van de NS zal 150 jaar geleden gedacht hebben: “Tja, dat ding stopt bij elk station, dus laten we hem stoptrein noemen. Dat andere ding is wat sneller, dus dan noemen we die sneltrein.”

Maar vijf jaar geleden heeft een NSB-omdenker zich bij een NS-marketing overleg binnengeluld en gezegd: “Hoor eens heren, dat klinkt zo negatief dat stoptrein. We kunnen hem beter Sprinter noemen. Immers: Hij sprint telkens korte stukjes alvorens elke keer weer te stoppen. Bovendien klinkt sprinten zoveel positiever dan stoppen!”

Geen speld tussen te krijgen. (Er is geen olympisch onderdeel “60 meter stoppen”)

Dus nu zit ik in een Sprinter. Dit braaksel te tikken op precies hetzelfde traject waar al decennia stoptreinen rijden. Ik kom straks te laat voor een overleg. Ik hoor me zelf al verexcuseren: “Nou, ik moest met de Sprinter want die Intercity Direct reed niet. En die ander dan: “Huh, met de Sprinter? Je zou toch zeggen dat je er dan juist te vroeg was geweest in plaats van te laat?” BARF!

Over verschraling gesproken. Als dat ding nog stoptrein had geheten had ik nu tenminste nog naar een toilet* kunnen sprinten om in te kotsen!

* want stoptreinen hadden nog wc’s aan boord. Kon je altijd zo cool het spoor bekijken tijdens het pissen weet je nog.

Ouder Worden #1

videotogif.gif

IN SLAAP KRIJGEN = VUUR MAKEN
Laatst zag ik een programma waar een groep Nederlanders weer eens op een onbewoond eiland werden gegooid en moesten overleven. Al snel moest de groep zonder lucifers vuur zien te maken. Dat proces werd over twee afleveringen uitgesmeerd, zo lastig vonden de programmamakers om andere interessante dingen te vinden met het uitgekauwd concept “Nederlanders op een eiland”. Diverse verwoede pogingen werd door de eilanders gedaan om vuur te maken: met een tol of een soort zaag-achtige constructie, met een soort boor tussen de handen draaien, ze probeerden de creatiefste dingen. Maar telkens als de droge takjes eindelijk smeulden en roken ging het prille vuurtje toch weer uit. De wind blies het uit. Of het begon te regenen.

Als ik onze kleine soms in slaap probeer te krijgen moet ik hier soms aan denken. Baby’s slapen in principe de halve dag, maar soms hebben ze hier totaal geen zin in. Natuurlijk altijd als jij naar bed wilt of gewoon ff lekker rustig Cheers wilt kijken. Dan ben je hem in je armen of in de buggy of wieg een uur lang voorzichtig aan het wiegen, en je ziet hem steeds slaperiger worden tot uiteindelijk zijn ogen dicht zijn. Dan leg je hem voorzichtig in bed. En ja hoor: oogjes open en wakker en huilen en het proces begint weer van meet af aan. Met de buggy die wij hebben kun je precies de beweging maken die je met een grote blaasbalg ook zou maken om een vuur van zuurstof te voorzien. Je gaat alles proberen natuurlijk: liedjes zingen, verhaaltjes voorlezen, schone luier geven. En NET als je denkt “zo, die slaapt” en “YES, PRECIES OP TIJD VOOR DE FINALE VAN HET EK” springen toch 1 voor 1 de oogjes wijd open en begint hij te huilen. Vuurtje uitgeblazen, regenbui op je droge hout. Je kunt opnieuw gaan sprokkelen, tollen, blazen, wiegen en zingen.

JE WORDT STERKER
Baby’s zijn, heb ik ook maar sinds kort geleerd, rond de 3.5 kilo als ze worden geboren. Die van ons was 4.2 kilo. En dan moet de hele dag continu opgeraapt, rondgesjouwd en weer neergelegd worden. De eerste weken ga je dat zeker voelen in met name armen en rug. Er kwamen buren langs van een kind dat 2.5 maanden is en die was al 6 kilo. Toen besefte ik ineens dat zo’n kind natuurlijk groeit als kool en elke week zwaarder wordt. Het groeit 1 cm per week! Inmiddels is die van ons al 5 kilo en ik heb geen spierpijn meer in armen en rug. En dit is pas het begin. Een bevriend stel kwam langs met 3 kinderen tussen de 1 en 6 jaar en de moeder tilde continue elk van de kinderen van hot naar her. Ogenschijnlijk zonder moeite. Wel zo handig dit. Scheelt een hoop kosten aan workout-apps en tijd in de sportschool.

CLICHÉS
Een paar die tot nu toe waar zijn. Bijvoorbeeld: “Hernieuwd respect voor vrouw na de bevalling”. De opmerking “Take it like a man” kan ik echt niet meer gebruiken of horen sinds ik een zwangerschap + bevalling heb meegemaakt. Wmb “Take it like a woman” direct zonder referendum door de Eerste Kamer heen jassen. Nog een cliché: “Wel vermoeiend maar het is het waard”: Tja, elke dag in de week pas laat slapen, tussen
2 en 4 uit bed moeten om in 5 minuten een luier te verschonen daar wordt je wel moe van ja (over het nachtelijke voeden door de vrouw maar te zwijgen). En inderdaad op het moment dat het kind begint te lachen dan breekt elke keer de zon door de wolken echt, dat maakt alles goed. Dus waar. Een cliché wat niet waar is, is dat je eigen baby het mooist is. Ik vind baby’s stiekem nog steeds allemaal lelijk. Ok, toegegeven: die van ons is het minst lelijk 😉

BABY’S ZIJN NIET ZO SCHATTIG
Weet je wat pas écht schattig is? Een puppy! Of kittens!!1! Ik heb me vaak afgevraagd waarom

golden-dog-pictures-breed.jpg
schattig

veel jonge dieren zo verrekt schattig zijn en mensenbaby’s een stuk minder. Ligt het aan het dons/haar misschien? Immers: Als je een puppy zou harsen zou hij dan net zo schattig zijn? Dat lijkt mij niet. Ook vind ik baby-aapjes misschien ook schattiger dan een mensenbaby, en die hebben ook meer haar. Dus wat dat betreft zou de “dons/haar-hypothese” best kunnen gelden. Echter de leeftijd van het jonge dier speelt ook een rol vermoed ik. Net zoals puppy-eendjes als ze nét geboren zijn vrij hideous zijn, maar na een paar weken über-schattig, geldt dit zeker ook in enige mate voor baby’s. Dat merk ik bij onze kleine ook. Die is niet zo harig/donzig als een puppy. Maar nu Alexander 6 weken oud is en begint te lachen krijg ik vergelijkbare gevoelens in mijn buik als die ik zou krijgen als ik door een nest jonge golden retrievers zou worden getackeld om door ze allemaal simultaan te worden geknuffeld. Dat zou betekenen dat er per diersoort een soort “schattigheidcurve” is, die toeneemt na de geboorte, en na een hoogtepunt weer afneemt. Dat is in elk geval bij katten zo. Als die twee maanden oud zijn zijn ze veel schattiger dan als ze een jaar oud zijn. (Ik vermoed dat afmetingen van hoofd en ogen t.o.v. van rest van het lichaam ook een rol spelen)
Enfin: Allemaal leuk en aardig dit soort loze speculaties maar ik ben er niet uit en nog steeds blijft de vraag: Waarom zijn veel jonge dieren schattiger dan een baby? Weet jij het antwoord laat het me maar eens weten. En NIET stiekem google-en ja!

 

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑