Zoeken

Woes Ploum

MEMORIES: Het grootste applaus van mijn leven

Als wannabe-muzikant zoals ik krijg je natuurlijk wel eens een applausje. Als je geluk hebt van tientallen mensen, een paar keer misschien van meer dan honderd. Bij het afscheidsoptreden van onze band Kinderen Tegen Kinderen waren maar liefst 500 mensen dus dat was echt een mega-applaus. De keer echter dat ik het grootste applaus uit mijn leven kreeg kwam uit nogal onverwachte hoek. Dat applaus zie je op deze video. Het suffe is, het was helemaal niet de bedoeling dat ik dat applaus zou krijgen. De aanleiding tot het akkefietje in de video lees je onderaan (na) de video. Op ca 20 minuten begint het ongeveer, maar als het goed is begint onderstaande link precies dan.

Ik geloof dat het onze goede vriend Poeta was die ooit vier Dalton pakken had gekocht. De Daltons zijn de 4 boeven uit de strip met de cowboy Lucky Luke. Ongeacht wie van mijn vrienden in die tijd mee gingen naar een concert of festival waar de band NOFX of Me First & the Gimme Gimme’s moest spelen, er waren er altijd wel een paar bij die zich in een Dalton-pak hesen. Bijvoorbeeld naar Me First & the Gimme Gimme’s op Pinkpop 2009, in 2010 naar een festival in Duitsland met NOFX en eerder in 2010 al bij NOFX in de Melkweg. Elk van die shows hingen er wel een paar Daltons in het publiek rond.

Gaan we naar Lowlands 2010, waar NOFX ook moest optreden. Omdat we dat jaar met Kinderen Tegen Kinderen ook moesten spelen op Lowlands (op een veel kleiner podium) was ik er niet achteraan gegaan om de Dalton-pakken deze keer mee te sleuren. Ook niet alle sterkhouders van de Daltons waren mee, en mijn instelling was deze keer dan ook: deze NOFX show dan maar geen Dalton-pakken.

Toch op een of andere manier op het laatst had Poeta (van de pakken) toch nog een Lowlands-kaartje in de schoot geworpen gekregen, en hij nam de pakken mee. De avond vóór NOFX was het vrij laat geworden en ik had niet zo veel geslapen. Ik weet nog dat ik ook daarom dacht: laat maar deze keer, want ik ben toch maar in m’n eentje. Op een of andere manier heb ik het Dalton-pak toch maar aangetrokken en ben naar de NOFX show gegaan. NOFX speelde in de grootste tent van Lowlands, te weten de Alpha Tent. Met een geschatte capaciteit van 15.000 man.

Ik was dus zoals men dat in de volksmond noemt nogal “gaar” van de avond ervoor. Ik weet nog dat ik mijn best deed om niet op te vallen in het publiek. Ik slungelde een beetje rond achteraan de pogo-pit. Op enig moment echter was iemand (ik vermoed Bas Rietdijk, maar zeker weten doe ik het niet) zo lollig om mij als “crowdsurfer” te promoveren door me op te tillen en op het publiek te gooien. Daar had ik op dat moment echter totaal geen zin in. Vooral niet omdat er verhalen gingen dat van crowdsurfers de Lowlands-bandjes werden afgeknipt en vervolgens van Lowlands werden gekickt.

Vanaf bovenstaand moment is alles op camera vastgelegd en staat het allemaal vrolijk op youtube.

Sinds 1996 heb ik maar 1 concert van NOFX in Nederland gemist en geloof mij maar dat er één ding waar NOFX écht goed in is en dat is alles en iedereen van links naar rechts afzeiken en voor lul zetten. Ik moet er zelf eerlijk gezegd altijd hartelijk om lachen als anderen worden afgezeken door NOFX. En deze keer was ik de “butt of the joke”. Tja, gevalletje accepteren maar.

Anyhow: zoals je kunt zien op de beelden ben ik tijdens het crowdsurfen nogal in ontkenning. Eenmaal door de security ingerekend probeer ik er nog wat van te maken en geef ik wat high-fives aan het publiek vooraan. Maar het totaal onverwachte applaus en gejuich dat ik toen kreeg dat was toch eigenlijk best wel onvergetelijk. Er liep een cameracrew achter me aan en ik probeerde nog snel een kaart uit m’n broek te halen voor een goocheltruc in de camera, maar omdat m’n broek naar beneden was getrokken (ouch) lukte dat helaas niet op tijd.

Toen ik de Security backstage had overtuigd “dat ik dit helemaal niet wilde” en “vrij werd gelaten” aan de zijkant het podium, sprintte ik snel weg langs de heuvel/helling aan de zijkant van de tent en ik veroorzaakte daar ook nog een wave van gejuich en gejoel.  Die helling zat namelijk tjokvol met blowende bierdrinkers die de show op grote schermen zaten te bekijken. Zij hadden zojuist “een crimineel ingerekend zien worden” op het grote scherm, en die zagen ze nu “ontsnappen”. Best wel leuk toneelstukje eigenlijk. Op dat moment kon ik er echter totaal niet om lachen, want ik was zogezegd nogal gaar van de avond ervoor, ik wou helemaal niet crowdsurfen en was net bijna van Lowlands gekickt.

Eén gek dingetje: ik zal nooit vergeten dat toen ik vrij werd gelaten ik backstage een briefje van 5 Euro vond. Net als of ik in een bonus level terecht was gekomen. De rest van die Lowlands 2010 werd, als een van onze vriendengroep 1 van de Dalton-pakken aandeed, deze steeds begroet en herkend als “de crimineel van NOFX” en waren we zeg maar een beetje BL-er (Bekende Lowlander).

Omdat we die Lowlands ook met Kinderen Tegen Kinderen hadden opgetreden is deze herinnering een beetje ondergesneeuwd maar eigenlijk net zo memorabel. En ook niet geheel onbelangrijk: dit is trouwens ook de allerlaatste keer dat ik gecrowd-surfed heb!

Woes, Augustus 2017

——————

Fat Mike: “Oh shit, those guys are here.”
Fat Mike : You guys in a band?
Woes: Ik geef aan dat ik in twee bands zit. (niet gefilmd)
El Hefe: “Snoop Doggy Dog is in the he-ouse” 
Fat Mike: “You’re in two bands?” (ik rekende R*A*D ook mee)
Melvin: “The Yellow Stripes. You guys in a band called The Yellow Stripes”
Fat Mike: Why wouldn’t you say “Black Stripes” dude? Why are you assuming they are “yellow” stripes?
El Here: You guys packing fudge together? (El Here maakt vaak grapjes over homo’s haha grappig hoor)
Melvin: I’m if anything not smart. Yes.
El Hefe: You guys are butt-pirates, I get it! Turd-burglars. You’re turd-burglars!
Fat Mike: Shit we’re turning kinda Blink here. We’re turning into the Blink a little bit here. (Blink 182 heeft nog meer de reputatie dan NOFX grapjes over poep enzo te maken)
El Hefe: Look, they’re pulling his pants down, look at that.
heel NOFX: Oh shit: hahaha!!
Fat Mike: We gotta move along.
El Here: Whoo, pull his pants down, look, he’s got striped underwear too!
Woes: Woes wordt afgevoerd en krijgt zijn applausje.
Erik Melvin: Aw, you’re going to jail.
Eric Melvin: Come on, we gotta hurry up, we’re running outta time.
Fat Mike: To bee-jail!

Advertenties

Als Ik Vleugels Had: Anatomie van een liefdeslied van 1 minuut

Het hoofd zegt dat alle liefdesliedjes wel geschreven zijn, maar het hart zegt anders.

Een waakvlammetje brandt in mij voor een beter of unieker liefdeslied. Tja, dan kom je wel eens bij de minder voor de hand liggende invalshoeken uit. In mijn zoektocht naar het perfecte liefdeslied maakte ik onderstaand: “Als ik Vleugels had”

[lees verder na video]

Nog wakker? Daar komt ie dan.

Als je in een fictieve 2-dimensionale wereld compleet ondersteboven van iemand bent, is er maar 1 plek om “ultiem ondersteboven” te zijn en “zo dicht mogelijk bij elkaar” en dat is exact op de evenaar, toch? Teken een cirkel, dat is de aarde. Trek de evenaar. Exact boven de evenaar teken je het ene (verliefde) poppetje met het hoofd naar boven. Het andere (geliefde) poppetje komt dan onder de evenaar. Met, juist, het hoofd naar beneden. Dus compleet ondersteboven van elkaar. Zie het een en ander onderaan schematisch uitgewerkt middels een post-it.

ALS IK VLEUGELS HAD
als ik vleugels had
dan vloog ik even naar de evenaar
een engel kan toch vliegen
dus zie ik jou zo daar

jij moet mij geloven
dat zo ondersteboven
jij en ik er zullen zijn
en van elkaar

maar al zou je moeten wachten
op of voor de equator
kwam dat doordat
ik maar één vleugel had
kwam dat doordat
ik maar één vleugel had

Veel te ver gezocht natuurlijk allemaal, I know. Okee, het is stiekem wel lollig dat de verliefde omdat hij maar 1 vleugel had (namelijk die waar hij piano op aan het spelen is hihi), potverdikkie misschien wel te laat bij zijn geliefde bij de evenaar aanwezig is. Je kunt je dus afvragen of hij wel écht van zijn geliefde houdt, anders had hij wel iets geregeld en PATS! is het al geen onvoorwaardelijke liefde meer (en mede daarom is dit liefdeslied niet perfect). Oh ja, tot slot is het toch ook leuk om eindelijk in een lied de dichterlijke dooddoener “even naar de evenaar” kwijt te kunnen. Tot dusver tekst en uitleg.

Ik weet het, ik weet het, een lied is net als een grap: als je hem uit moet leggen is hij zo goed niet. Aan de andere kant: de uitkomst van de puzzel staat vaak genoeg ook gewoon in de krant van volgende week. Enfin, ik houd mezelf wel van de straat. Op naar het volgende liefdeslied!

p.s. dank voor het lezen jij.

tekening
ware liefde ja toch

Bach op m’n basgitaar

Als ik wel eens naar het concertgebouw ga en ik ken de componist (of erger nog het stuk) niet dan val ik soms al snel in slaap. Toch “hou ik van klassieke muziek”.

Zo af en toe heb ik van die periodes dat ik me er toe aan kan zetten op een of ander instrument iets in te studeren van een klassieke grootmeester. In dit geval een stuk van DE klassieke grootmeester, Johann Sebastian Bach. Hij wordt vaak in een adem genoemd met andere componisten zoals Mozart en Beethoven en Chopin. Natuurlijk hebben die ook aardige pingels gemaakt, maar toch is de meerderheid van de klassieke muziek-minners toch wel van mening dat Bach de eindbaas is. Vooral omdat hij zo erg veel, zo divers en alles op zo’n hoog niveau gemaakt heeft. (Handig ezelsbrug kwa plaatsing van Bach: hij ging dood in 1750. Mooi rond rond jaar toch?)

Dit stuk is er eentje uit de cello suites van Bach. Je kent het stuk vast wel, want je hoort het vaak op TV in films en reclames, in wachtruimtes, of bij de balies van sauna’s. Ik speel helaas geen cello, dus dan maar op mn akoestische bas. Die heb ik wel gestemd zoals een cello ook gestemd is, dus C-G-D-A.

Ik vergelijk het instuderen van zo’n stuk meestal met een level van Mario Bros. Je moet met allebei de vingers van je linker,- en rechter hand gewoon op bepaalde momenten op knoppen/snaren drukken. De TV ofwel de bladmuziek vertelt je wel wanneer. Met Mario ren en spring je door een wereld, en met een stuk instuderen ren en spring je over de notenbalk. Bij Mario komen er als je een 1-up haalt of op een schildpad springt endorfine vrij in je hersenen (waardoor je plezier ervaart), en met muziek spelen als er een dissonant oplost naar een sonant, of als je weer even op de grondtoon landt (of denkt te zijn geland muhahaha). Eigenlijk is het zo moeilijk niet, heus. Het is vooral een kwestie van graag willen en tijd vrijmaken. Zoals met bijna de meeste dingen. Ook helpt het dat er iemand om je heen is die je gerust stelt dat het niet zo moeilijk is om een stuk in te studeren op een instrument.

 

 

p.s. Die als vissenkom vermomde muntthee staat daar omdat, tja als je het stuk niet kent, de kans best groot is dat je een vissenkom nog interessanter vindt en je een kop thee goed kunt gebruiken om niet in slaap te vallen. Veel kijk,- en luister plezier. Offe: welterusten.
p.p.s. hier een link naar het origineel.

 

DE EEN ZIJN DOOD IS DE ANDER ZIJN SPHYGHMOMANOMETER

“Ken uzelve”. Een wijsheid van de oude Grieken waar ik bij zweer en welke ik gevraagd en ongevraagd lustig in het rond slinger.

Zo weet ik inmiddels van mijzelf dat ik van nature een verzamelaar ben. Ik verzamel(de) bijvoorbeeld muziekinstrumenten, verkleedoutfits, en ontelbare andere meuk. Met dat verzamelen ben ik op een gegeven moment soort van gestopt. Als je zoals ik in de laatste 10 jaar 5 keer verhuist leer je op een gegeven moment wel dat je echt alleen de “barest essentials” moet verzamelen in je huis, omdat je anders elke keer zoveel rotzooi moet verhuizen.
Kortom, het credo in huize Woes is inmiddels: alleen de “barest essentials” in huis halen.
Dat gezegd hebbende: een oude vereenzaamde meneer was gisteren blijkbaar overleden in onze flat en zijn hele huisraad werd door een opruim/verhuisploeg gewoon hier voor bij ons op straat gedumpt. Tientallen dozen en even zoveel meubelstukken werden via de hierdoor geblokkeerde gangen en lift langzaam op een grote berg rotzooi op de stoep gestapeld. Ik vroeg aan een van de “verhuizers” of alles echt werd weggegooid.
“Ja hoor, u mag alles meenemen, straks komt de vuilniswagen.”
Dat is natuurlijk de kat op het spek binden. De rede volledige uitgeschakeld gingen mijn handen en ogen op de automatische piloot door de dozen heen. Oude cd’s, boeken, multimappen, borden, glazen. En ja hoor, daar was ie: de SPHYGHMOMANOMETER!
En nu ligt het ding al een dag hier op de tafel. Me aan te staren. Geen idee wat het is. Ik ga het niet Googelen. Ik wil het niet open maken. Niet verklappen aub. Laat me in de bubbel.
#altijdalwilllenhebben #musthavesphyghomanometer #wtfishet

p.s. En niet zomaar een sphygmomanometer, nee. Het is een “electronische” sphygmomanometer. En dan dus niet van de de reeks MB-105 “G”, maar de “H”-reeks, je weet toch.

Puntgedicht: Veteranendag

In het kader van vandaag maakte ik ooit dit laarsvormige puntgedicht. #veteranendag

P.s. Dit type puntgedicht eindigt met de titel.

Lied: Ogen dicht

Ik heb mijn song “Ogen dicht” in een nieuw jasje gegoten door er een nieuwe videoclip bij te maken. Ik zag na lange tijd de oorspronkelijke video weer eens en besefte dat het toch wat anders nodig had. Mocht je van plan zijn het (opnieuw) te kijken, doe dat dan vooral in het donker maar vooral met koptelefoon. Anders is het zonde. Het nummer betekent veel voor mij, hopelijk vind je het mooi.

Verstrooide Feyenoorders

Ik moest voor m’n IT-werk op de Zuiderbegraafplaats in Rotterdam-Zuid zijn. Tijdens m’n gesprek werd mij verteld dat er een as-uitstrooi-veld met gras uit De Kuip was op deze begraafplaats. Eerlijk gezegd moest ik van binnen een beetje gniffelen toen ik dat hoorde. Toch, na het gesprek vroeg ik waar dat veldje was en ik kreeg de route over de begraafplaats op een kaartje getekend.

Over begraafplaatsen wandelend kijk ik altijd naar het weinige wat er op de grafstenen staat om een idee te krijgen van het verhaal achter die dood. Ik doe het uit medeleven. Om ze het gevoel te geven dat ze niet zijn vergeten. Dit slaat natuurlijk nergens op maar het gaat vanzelf. Zal wel met opvoeding en de angst om zelf vergeten te worden te maken hebben. Een kindje van 3 maanden uit september 1991 pal naast iemand van 106 jaar (geboren in 1899). Elke steen zijn eigen tragedie. En soms misschien verlossing. Bij cremeren en uitstrooien heb je geen steen. Geen steen die vergeten wordt en onleesbaar door verval en mos. Je hebt wel een plek. Een gedeelde plek, want je ligt met zijn allen door elkaar.

Ik kwam bij het Feyenoord as-uitstrooi-veld aan en werd direct overmeesterd door een gevoel van rust en vrede. Een zuil met Feyenoord logo en de tekst tekst van “Hand in Hand Kameraden” overziet het veld. Daarop zijn ringen en vak indicaties zodat je as in het vak kan worden gestrooid waar je altijd zat in de échte Kuip. De palen om het veld heen zijn gestileerde lichtmasten van hout. Als je leven in het teken van deze club stond is dit een mooie plek om te rusten.

Ik stond er een paar minuten sprakeloos en met dikke kippenvel.

Ik was toevallig onlangs zelf tot de conclusie gekomen dat ik wil worden begraven. Maar als ik voor Feyenoord was en gecremeerd wilde worden dan wou ik hier.

Ouder worden #2

VAKER LANGER ZIEKER
Niet normaal. Sinds we een kleine hebben (hij is nu bijna 10 maanden) ben ik potverdikkie al drie keer een week lang ziek geweest binnen een half jaar. Ik ben voor de duidelijkheid afgelopen vijf jaar opgeteld totaal misschien één week ziek geweest!

IMG_7965
Bacillenbron & Bacillenspons

De koorts is hoger, het aantal witte stippen in mijn keel is groter, en de issues komen niet los maar TEGELIJK!
Als je je hierover gaat beklagen bij vrienden die al kinderen hebben geven die aan dat dit normaal is. Potverdikkie hadden ze dat niet eerder kunnen zeggen die zogenaamde vrienden van me.

EERSTE KEREN
Eerste keer brood eten. Eerst keer kruipen. Eerste keer zelf opstaan in de box. Eerste keer alleen slapen in eigen kamer. Eerste tandje. Eerste keer bellen blazen zien. Eerste keer bloedneus na vallen. Eerste keer in handjes klappen. Eerste keer zingen. Eerste keer radio op zijn hardst zetten. Eerste keer vaas van de tafel trekken en slopen. Eerste keer tegen een voetbal trappen. Eerste keer naar de dierentuin. Eerste keer “papa” en natuurlijk ook “mama” en “opa” en “oma” zeggen. Foto’s hieronder: Eerste eetsessie ooit. Lekker toch, avocado?!

DE WERELD = NINTENDO GAME
Ik speelde vroeger vaak computer spellen waar je op zoek moest naar allerlei objecten, dikwijls goed verstopt. Te denken valt aan de onzichtbare muntenblokjes in Marioworld die pas zichtbaar werden als je er tegen aansprong met Mario of Luigi. Je vond ze dus pas als je OVERAL in ELK level probeerde te springen (of door de labels van Pepsi-flessen in de supermarkt af te pulken waar begin jaren ’90 een tijdje geheime tips & tricks in stonden, tja pre-internet tijdperk je moest toch wat). Of in de game Zelda waar je aan elk ding kon trekken omdat er wie weet toch een geheim wapen of geld in een schilderij verstopt zat of aan een boom hing.

Super_Mario_World_Glitch_Zero_Gravity_1
gewoon blijven proberen dan lukt het

Voor onze kleine is onze huiskamer nu een Nintendo Game. Elk object probeert hij te pakken, op te eten en/of af te likken. Elke lade of deur trekt hij open. Alles probeert hij om te duwen en overal probeert hij op te klimmen. Aan elke knop wordt gedraaid of op gedrukt. Hij groeit als kool en kan steeds bij hoger en verder geplaatste dingen, dus wij moeten alles weghalen en/of systematisch steeds hoger neerzetten. Eerlijk is eerlijk: de kamer ziet er daardoor een stuk opgeruimder uit! Overigens: hij heeft het level “woonkamer” inmiddels al uitgespeeld en wil maar al te graag de andere levels/kamers uit het huis gaan spelen maar dat mag tot zijn onvrede nog niet.

WEKKER
Al maanden niet nodig gehad wegens live menselijk alarmklok.

POEP
Went

OLVARIT
Vies. Weg ermee.

VAKER SLOW-MOTION
cb6e5c20569e75d239cae0b25775696bed265dbe63324a01b9a96f8af411c18b
Je kent ze wel. Die momenten die zich in slowmotion afspelen. Je ziet iets gebeuren en jij sprint er in slowmotion naar toe om de situatie te neutraliseren. De theedoek met alle schoongeboende en gesteriliseerde flesjes, dopjes en tuutjes hangt iets te ver over de tafelrand en nét als jij in een moeilijke stretch-oefening ligt om je overbelaste rug te rekken/versterken pakt de kleine die theedoek beet waarmee hij alles van tafel zal trekken. Slowmotion. Je zet net een kop hete thee aan je lippen en je ziet vanuit een ooghoek de kleine aan de andere kant van de kamer de kabel van een niet opgeruimde telefoonoplader pakken om in zijn mond te gaan steken. Slow motion. Je maakt net een poepluier open en hij besluit op dat moment een stevige plas in te zetten. NOOOOOOOOOO!!!

EEN KINDERHAND 
Is gauw gevuld. Ik was laatst in de dierentuin “voor de eerste keer” met hem naar een Echte Leeuw aan het kijken. Maar onze kleine vond de eend in het water een stuk interessanter. De eend. Interessanter dan de leeuw. Ook ontdekte ik laatst dat hij jongleren onwijs grappig vond! Toen de mandarijnen waarmee ik aan het jongleren was (door het vele door mij laten vallen) bijna beurs waren ontdekte ik dat hij met twee mandarijnen jongleren net zo leuk vond. Sterker nog: Toen ik maar 1 mandarijn in de lucht gooide lag hij nog steeds compleet in een scheur! #schitterend

IMG_7068
hallo wereld ik kom je aflikken

Punk(p)review: De Dikke Kees

fullsizerender-1
Klaar voor de start.

“J#z*s wat een t$fus-herrie”, zou je moeder zeggen. Als ze de muziek zou horen van Rotterdamse punkband “De Dikke Kees”. Nou ja, ze zal het misschien iets anders verwoorden, maar ze zou het wel denken. Nou is mijn eigen moeder van het type dat het verschil niet hoort tussen Bløf en Guns n’ Roses, maar mix er een snufje Slayer en Vivalidi doorheen en dan kom je toch aardig in de buurt van De Dikke Kees.

Recentelijk was ik te gast bij een oefensessie van deze band. Ze oefenen in een jaren ’50/’60 atoomschuilkelder (serieus) in het obscure Rotterdamse oefenruimte-circuit. Ondanks de atoom-proof features van de kelder hoor je de muziek vanaf buiten gewoon vanuit de atoomschuilkelder de straat opschallen. Dat zegt al iets over de sound zeg maar.

fullsizerender-2
Vet coole en custom made lampjes

De band bestaat uit drie, uit den Haag en Rotterdam afkomstige, gasten te weten: Ernst-Jan, Lodewijk en Diederik.* De heren hebben achtergronden in de punk en hardcore-scene; de een wat melodieuzer en poppy-er dan de andere. Eentje ervan heeft gezongen o.a. in de bands On Black Waves en vooral Wagtale. Hij speelt hier en nu gitaar en stembanden.

Ter illustratie is hier een track van de plaat Vrotten: Kut-moleculen (bandcamp).

Een greep uit een van de teksten van De Dikke Kees:
“Want er zijn dagen, dan schijnt de zon continu. Kan wel schreeuwen, zoiets als ‘godnondeju’. Steek een beitel door de korst van de sleur. Eerst gezapig, nu een provocatuer”

Geen woord Frans aan lijkt mij toch? (nou ja behalve provocateur)

Hoewel de band een EP uit heeft en alweer met een schuin oog kijkt naar een nieuwe plaat en ook al wat nieuwe songs heeft, waren ze ten tijde van mijn bezoekje aan het oefenen op een live-set. Want hoewel naar eigen zeggen de muziek echt alleen voor het plezier van de band zelf gemaakt wordt, is het blijkbaar toch ook wel aardig om deze op enig moment ten gehore te brengen voor het grote publiek.

fullsizerender
Die drummer weet hier wel raad mee.

De Dikke kees speelt vrij diverse, snelle, en op het eerste oor allicht chaotische chansons in de Nederlandse taal. Korte en lange. Sommige met kop en staart. En anderen alleen met kop. Of staart. Maar zoals je zult merken na een paar keer luisteren van deze songs zitten ze vol met hooks die de dag erna verdomme nog steeds in je kop zitten. Al met al een echt unieke en direct herkenbare sound. Voor niet-moeders. En punk kenners.

Een half geleden brachten ze hun eerste EP “Vrotten” uit en morgen (zaterdag 11 feb) treden ze voor het eerst op. In Bar3 aan de Nieuwe Binnenweg 17. En daar MOET je natuurlijk naar toe als je in Rotterdam woont en iets met punk hebt. Tot daar en dan!

*deze namen zijn natuurlijk gefingeerd om vooroordelen te passeren. Zoek hier maar ergens uit hoe ze echt heten:

https://dedikkekees.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/DeDikkeKees/

img_7775


Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑